Daniel Krüger

Haar telefoon ligt scherm-naar-beneden, maar haar blik flitst er telkens weer naartoe. Ze vertelt hoe ze ‘s avonds in bed […]

00 uur. Jarenlang zit je op dezelfde bureaustoel, dezelfde login, dezelfde targets. De teamleider maakt grapjes over “oude rotten” en

Je kijkt naar de klok en schrikt: het is pas 10.17 uur en je voelt je al opgejaagd. En dan

Voorin staat een man van ergens in de zestig op, rustig maar vastberaden. “Nee,” zegt hij glimlachend tegen de chauffeur,

Het begint bij iets kleins. De tram die net wegrijdt voor je neus. Een passief-agressief mailtje van je baas. Een

De oudere vrouw aan wie hij zich vasthoudt, verstijft. Ze glimlacht beleefd, maar trekt haar schouder een paar centimeter terug.

Rijtjes auto’s, glinsterend onder een dun laagje rijp, uitlaten die in wolkjes damp ademen. Een man in een dikke jas

De huur is gewoon betaald, de energierekening ook, niks geks. En toch voelt het alsof je geld weglekt via onzichtbare

Aan het eind van de dag lijkt de stad altijd net iets donkerder dan een paar uur eerder. Mensen komen

Het is nog donker, je staat half wakker op de oprit en je adem hangt als kleine wolkjes in de