Daniel Krüger

Toch groeien bij veel gezinnen ongemerkt witte ijslagen tegen de wanden. Wat begint als een dun laagje rijp, eindigt vaak […]

43 uur. Je hangt half op de bank, telefoon in je hand, je ogen branden. Toch open je nog één

De avond is officieel begonnen, en ergens tussen 20.30 en 21.30 gebeurt steeds hetzelfde: je eet niet omdat je honger

Mensen in strakke hardlooptights zigzaggen langs wandelende stelletjes, honden aan lange lijnen en iemand met een buggy die nét iets

Het rapport waar je bang van wordt, staat bovenaan je scherm, maar je cursor dwaalt steeds weer af naar dat

De pannen staan nog warm te dampen, de kinderen kijken naar hun bord. Net is het weer gebeurd: diezelfde ruzie,

Ticketprijzen, tolwegen, ijsjes op het strand, één keer uit eten… het stapelt zich op in je hoofd. Je scrolt door

Die zeurende stijfheid in je nek, dat trekkerige gevoel tussen je schouderbladen dat je herinnert aan de acht uur achter

Je blik gaat langs de kapstok, de tafel, de bank. Waar liggen ze ook alweer? Je voelt dat lichtelaagje paniek

Je kent het vast: het is 22.47 uur, je rolt half-moe over de bank, telefoon in je hand. En ineens