De blauwe pot staat meestal ergens achteraan in de badkamerkast. Half opgeschroefd, een beetje gedeukt, maar altijd nét binnen handbereik. […]
De koffie is nog niet eens ingeschonken of Henk schuift al zijn bankafschriften naar voren. Tikkende vingers op het tafelblad,
Het blikje klikt zacht open op de badkamerrand. Die herkenbare, bijna nostalgische geur van Nivea vult de ruimte. Je ziet
De oude flatscreen staat vaak wat schaapachtig in de hoek. Geen Netflix-knop, geen spraakbesturing, geen kleurige tegeltjes vol apps. Alleen
De rij voor de metaaldetector kronkelt door de hal van het station. Mensen schuifelen, tassen open, jassen uit, blikken strak
De collegezaal ruikt nog vaag naar energydrink en deodorant. Een docent laat een foto zien van een lekkende kraan en
<blockquote>“Azijn op je huissleutels is als een regenjasje aantrekken in een orkaan,” zei een ervaren slotenmaker me. Het begon met
De kachel tikt, maar de kou blijft in de kamer hangen. Een gepensioneerd stel zit dicht bij elkaar op de
De man aan de keukentafel wrijft het stof van de folder waarin zijn glimmende pelletkachel ooit stond aangeprezen als “groene
De man aan de overkant van het bureau glimlacht beleefd terwijl hij zegt: “Ach, maakt niet uit hoor, ik ben
