Daniel Krüger

Op een zwoele julimiddag staat Jan, 72 jaar, aan zijn brievenbus in een Brabants dorp. Tussen de reclame en het […]

De blauwe pot klikt open in het felle badkamerlicht. Dikke, romige wolken crème, vertrouwde geur, het logo dat bijna in

De rij bij de kassa schuift traag vooruit. Voor je staat een oudere man met een mandje vol afgeprijsde producten,

De blauwe Nivea-pot ligt op het aanrecht alsof hij er altijd al was. De lak is wat gekrast, deksel licht

Ze ligt stil op de tafel, omringd door blauwe schorten, monitorpiepjes en dat kille ziekenhuislicht dat elk gezicht een tint

De ramen glanzen, de vloer ruikt naar citroen en in de badkamer zie je je eigen spiegelbeeld bijna HD. Maar

In een wachtruimte van een kliniek in Madrid staart een vrouw naar een scherm waarop namen oplichten. Naast haar telefoon

De koffie is nog heet als Jan zijn blauwe envelop opentrekt. Hij is 69, net een jaar met pensioen, en

De vrouw in de wachtkamer draait een zilveren lok tussen haar vingers. Op het scherm tegenover haar: een groot nieuwsbericht

De jongen op de brancard oogt ouder dan hij is. Ziekenhuiskamer, tl-licht, een zacht piepende monitor. Aan zijn pols bungelt